EEN HOOFD VOL op Noorderzon

De voorstelling EEN HOOFD VOL zeven keer UITVERKOCHT op Noorderzon. 
Bekijk de trailer op Youtube.

 

 

 

Michiel op de Portugese televisie

Bekijk hier de uitzending.

 

Michiel Johannes Jansen in Portugal

Zondag 6 juni vertrok beeldend kunstenaar Michiel Johannes Jansen naar Portugal. Hij werkt daar in het kader van Platform 11+. Woensdagochtend 16 juni kwamen leerlingen van een Portugese basisschool langs. Zij helpen Michiel in het tot stand brengen van het werk 'Under Olive Trees'. Een aantal leerlingen heeft ballonnen gevuld met adem. Deze adem is in gips ingekapseld en zal over enige tijd weer vrij worden gelaten onder de olijfbomen.
Meer weten? Klik op Platform 11+ en Portugal.

 

Aanbod seizoen 2010 - 2011

Theater de Citadel heeft weer een mooi aanbod voor komend schooljaar. Zo spelen wij in het najaar de voorstelling Schoolpleinverhalen in ons eigen huis. Een muzikaal epos over jongens en meisjes op een schoolplein. De ontmoetingen in het fietsenhok, de strijd, de verliefdheid, de eenzaamheid, de overwinningen en de angsten door de jaren heen van 1950 tot nu. Vele generaties hebben tijd doorgebracht op het schoolplein en die verhalen gaan we opdiepen.
Rondom deze voorstelling hebben we nog een mooi aanbod aan educatieve projecten, zoals workshop met kunstenaars, De Heren van de Kweek, een reis door de tijd op een virtueel schoolplein in ForumImages, films in Filmhuis Images en nog veel meer.
speelperiode november - december

Eén van de tradities van Theater de Citadel is het bewerken van klassieke toneelstukken voor kinderen. Een goed mens uit China is zo'n voorstelling en zal speciaal voor de gymzalen in het Noorden bewerkt en gespeeld worden. Een voorstellling over het dilemma tussen goed en kwaad. En de worsteling een goed mens te zijn.
speelperiode maart - april

Voor meer informatie over onze voorstellingen kunt u contact opnemen met Rosmarijn Kok publiciteit en verkoop, T 050 5751484

 

 

Eerste keer EEN HOOFD VOL goed ontvangen

Maandag 10 mei kwam de eerste school kijken naar onze nieuwe voorstelling EEN HOOFD VOL. Hieronder hun reactie.

Heel erg bedankt voor de voorstelling!

Onze kinderen en leerkrachten waren onder de indruk.
Een aantal van mijn collega's is enorm geinspireerd door jullie voorstelling; 'ik ga meer filosoferen met mijn kleuters'.

Daar doe je het voor...

Groeten van Mirjam
Cultuurcoördinator Bisschop Bekkersschool

 

Voorstelling De moeder, de vader en de rest

De voorstelling De moeder, de vader en de rest speelt inmiddels een maand op basisscholen in Friesland en wordt zeer enthousiast ontvangen.
Een aantal reacties:

RKBS St.Radboud uit Jirnsum, meester Schuurs, Een indrukwekkende voorstelling, dit smaakt naar meer.

BTS Boarne uit Boarnsterhim, juf Janny, Een mooie, maar heftige voorstelling, met weinig materiaal wordt er tocht erg beeldend gespeeld. Bedankt voor de super leuke voorstelling!

 

trailer Meeuw

Bekijk de trailer van Meeuw op Youtube.

 

Overzichtsfilmpje voorstellingen

Theater de Citadel stelt zich voor middels een korte overzichtsfilm van gemaakte voorstellingen. Bekijk het op Youtube.

 

Maranathaschool gaat Waddenzee op

Theater De Citadel maakt bij iedere voorstelling educatief materiaal. In het kader van de voorstelling De Ontdekking schreef Theater De Citadel - naast  begeleidend educatief materiaal - een flessenpostwedstrijd uit. Ruim honderd reacties zijn er binnengekomen van leerlingen van 63 scholen uit Groningen en Friesland. Alle ontdekkingen zijn vervolgens in flessen gestopt. De groepen 5 en 6 van de Maranathaschool uit Kornhorn schreven de mooiste ontdekkingen:

Ik heb geleerd dat mensen uit andere landen die in Holland komen alles heel gek vinden en mensen uit Holland vinden alles weer gek wat er in een ander land gebeurd. Tarun

Ik heb ontdekt dat als je iets wilt doen dat je het gewoon moet doen, ook al mag het niet van je ouders. Je doet het gewoon. Rieneke

De Maranathaschool ging vrijdag 20 juni samen met acteurs en medewerkers van Theater De Citadel de Waddenzee op om hun fles in zee te gooien. En nu maar wachten op een reactie uit een ver oord…

Bekijk het op Youtube.

 

Rob Bakker over 15 jaar Theater De Citadel

Toen mij gevraagd werd om een artikel te schrijven over het 15-jarig bestaan van Theater De Citadel, heb ik een groot aantal dagen rond gelopen met de vraag, waarover ik het in ‘s hemelsnaam zou moeten hebben. Het is immers zo waar, dat als de laatste voorstelling gespeeld is, er niets overblijft dan de herinnering. Nu...goed…als er al een voorstelling is geweest waar de herinneringen van afspatten dan is het wel Het Huis van mijn Leven. Een theaterstuk in drie bedrijven gebaseerd op het werk en leven van ons aller Hendrik de Vries, gespeeld in de oude grasdrogerij van Zuidwolde. Een samenwerkingsverband van de Firma TIP TOP van Vincent Alders/ Jan Lameris en ondergetekende van Theater De Citadel. Daarna ging Vincent door met zijn eigen gezelschap en was de oprichting van De Citadel een feit.

Er werd een groen licht gegeven door de Raad voor Cultuur. Theater De Citadel wilde een beschermde omgeving zijn voor schrijvers, acteurs en regisseurs en alle andere theaterkunstenaars, een plek waar geconcentreerd de theatrale arbeid zijn vorm kon krijgen. In het begin voor de basisscholen in de regio, later ook voor het voortgezet onderwijs. Aan deze uitgangspunten zijn wij altijd trouw gebleven: de ‘theatrale’ relatie met het onderwijs. En dat is inmiddels een unieke situatie in Nederland gebleken, omdat, en dat is zeker veranderd de afgelopen tijden, het hoogste streven van jonge (jeugd)theatermakers blijkt te zijn, het maken van voorstellingen voor festivals en zgn. theaterkaravaans. De “festivalisering” van het (jeugd)theater. U begrijpt dat we best moeite hebben met een dergelijke ontwikkeling, omdat wij er altijd voor gestaan hebben, dat theater voor kinderen en jongeren ook moeilijk, lastig en heel soms ook saai kan en moet zijn. Het Leven is tenslotte niet altijd even leuk en zorgeloos en in dat nimmer aflatende gevecht om te groeien, wil De Citadel een bondgenoot zijn.

Het moest allemaal in het Noorden gebeuren. De dominantie van het westelijk deel, de Randstad, is in het theater tot op de dag van vandaag erg groot. Eigenlijk irritant groot. Maar gelukkig toch ook Noorderlingen, een paar namen uit de geschiedenis van Theater De Citadel: Jan Veldman, Bouke Oldenhof, Albertine Soepboer, Sieger M.G. Niet toevallig dat dezen allemaal schrijvers zijn. Tekst is eigenlijk altijd het voertuig van onze voorstellingen geweest. Ook de herinneringen aan Suzanne van Lohuizen, Heleen Verburg, Fenneke Wekker, Ad de Bont zijn warme herinneringen. Zij schreven stukken speciaal voor en in opdracht van Theater De Citadel. Sommige theaterteksten worden inmiddels door heel Europa gespeeld zoals o.a. Vaders & Eieren en Het Huis van mijn Leven. En zo bouwden we langzaam, stap voor stap een omvangrijk oeuvre op. Soms groot gemonteerde voorstellingen (Shakespeare’s Richard 3, Arthur Japin’s De Twee Prinsen, Jan Veldman’s Het Goud van Winschoten) dan weer kleine producties voor in de klas of gymzaal. Langzaam en gestaag, en dat allemaal vanuit het idee dat de schildpad beter zijn weg beziet dan de haas.
Maar dan weer…. Hoe moet je dat 15 jarig bestaan van Theater De Citadel nu zien? Misschien mogen we nu wel een beetje trots zijn. Omdat het kleinschalige theater dat De Citadel voorstaat, kwetsbaar is. Het is niet altijd even zichtbaar. Kabouter Plop staat meer in de belangstelling.

De huidige theaterwereld lijkt te worden geregeerd door een onzichtbare kracht: strategie. Als iemand het over talent of kwaliteit heeft, bedoelt hij bijna altijd strategie. Gewetens, de artistieke evenzeer als de morele dienen slechts als wisselgeld op een markt die beheerst wordt door argwaan, onwetendheid en talloze onzichtbare belangen. Heel veel theatervoorstellingen lijken tegenwoordig vooral een strategisch document: hoe het publiek te vermurwen, hoe de armoede te sublimeren, hoe de erfenis van het modernisme te verwerken, hoe het gebrek aan postuur, moed en visie te overleven, hoe theater te blijven maken.

Dus Theater De Citadel bestaat 15 jaar. Niet te lang bij stil blijven staan. Geen recepties, geen groot feest, geen toespraken. Doorgaan, want we hebben nog heel veel te doen. Laatst nog in het nieuws: mensen vanaf 65 jaar dreigen het contact te verliezen met de jongere generatie. Zij kennen elkaar niet meer, staan vervreemd tegenover elkaar. We dreigen onze geschiedenis te verliezen en te vergeten. Maar onze geschiedenis is de zuurstof voor de toekomst. Dat zijn de thema’s die we moeten en willen aanpakken. Op onze eigen bescheiden en kleinschalige manier. Want juist in deze tijd moeten de kunstenaars de moralisten en utopisten zijn. We moeten altijd op zoek blijven hoe onze wereld beter kan worden. En in ons theater blijven zoeken - acteurs en toeschouwers - naar die ene seconde ‘gewichtsloosheid’ waarin besloten ligt dat onze kinderen open naar de wereld blijven kijken en niet uitgroeien tot slaafse meelopers, racisten of fascisten.

Rob Bakker - artistiek leider

 

De situatie van de acteur

Het verval van de negentiende-eeuwse burgerlijke moraal, die slechts aan de grootste talenten, en niet moeiteloos, burgerrechten toekende, stond de acteur toe een normale sociale positie te verwerven. De revolutie van de jaren twintig maakte van hem een arbeider van de avant-gardecultuur. Het waren de jaren waarin het constructivisme de wereld betoverde met zijn doctrine van kunst als dynamisch middel voor de organisatie van leven en samenleving. Naarmate de industriële en technische beschaving zich ontwikkelt, verliest de kunst in vele landen haar avantgardistische houding en haar dynamisme, verandert het theater steeds meer in instituut en de acteur automatisch in zijn ambtenaar. De verworven rechten worden vervormd in contact met een consumptiemaatschappij, die haar bestaan en ideeën bouwt op een extreem pragmatisme, op de cultus van efficiëntie en automatisme, op begrippen die tegengesteld zijn aan de ingrijpende interventie van kunst. Aanpassing aan zo’n maatschappij leidt tot artistieke stompzinnigheid, onverschilligheid en conformisme. Deze degeneratie wordt nog bespoedigd door de uitbreiding van de massa-media: radio, film en televisie. In deze slotfase treft men houdingen, die altijd nauw met elkaar verwant zijn: moreel conformisme, een volkomen gebrek aan interesse voor de ontwikkeling van de vorm en artistieke sclerose. Een zekere “laïcisering” en “democratisering”, die de acteur historisch gezien emancipeerden, hebben hem paradoxaal genoeg naar de middelmatigheid geleid. De assimilatie en de recuperatie van de kunstenaar en zijn kunst door de consumptiemaatschappij vinden in de acteur een klassiek voorbeeld. De acteur-artiest werd ontwapend en getemd, zijn weerstandsvermogen, dat zo belangrijk is zowel voor hemzelf als voor zijn rol in de maatschappij, werd gebroken, zodat hij uiteindelijk moest gehoorzamen aan de beginselen en de wetten van de produktie- en consumptiemaatschappij, en moest afzien van zijn onafhankelijkheid, die hem precies toestond, ofschoon ze hem buiten de gemeenschap situeerde, tot haar door te dringen. De hervorming van het theater en de acteerkunst moet de onderste fundering en de bodem van het métier raken. Gedurende een lange periode van maatschappelijke afzondering werden de houding en de situatie van de acteur sterk gekenmerkt door trekken, natuurlijkerwijze ontstaan uit zijn lijf en ziel, die hem onderscheidden van de weldenkende samenleving en zelf autonome theatrale vormen voortbrachten. Hier volgt een portret van dit personage:

De acteur:
naakt portret van de mens,
blootgesteld aan de openbaarheid,
met een elastisch profiel als van rubber,
de acteur,
kermisartiest,
schaamteloze exhibitionist,
die zijn tranen veinst en zijn lach,
die de werking toont van alle menselijke organen,
de passies van het hart,
van de geest,
de uitspattingen van de buik
en van de penis,
met een lichaam blootgesteld
aan alle prikkels
en gevaren
en verrassingen,
Ersatz-mens,
kunstmatig model van zijn anatomie
en van zijn geest,
afkerig van waardigheid en prestige,
aan de kaak gesteld, bespot,
strijkend langs vuilnisbak en eeuwigheid,
enkel levensvatbaar door de verbeelding,
die hem in een staat van chronische onverzadigbaarheid brengt
ten opzichte van alles wat reëel bestaat
buiten de wereld van de fictie,
en in een staat van eeuwig heimwee,
wat hem dwingt tot eeuwig zwerven.
Artiest-Zwerver
Eeuwige Vagebond
zonder huis, zonder ruimte,
tevergeefs op zoek naar een aanlegplaats,
met in zijn bagage
al zijn verwachtingen,
zijn illusies en hun rijkdom,
hun fictie,
die hij naijverig verdedigt
tot het bittere einde
tegen onverdraagzaamheid en onverschilligheid<

Uit: Tadeusz Kantor en het Circus van de Dood Amsterdam 1991